“Een nieuwe identiteit voor de Tilburgse wijk Stokhasselt”

Diny Polwijk werkte van januari 2008 tot oktober 2009 als floormanager bij WadS. Toen ze aan de slag ging in de Tilburgse wijk Stokhasselt was er al anderhalf jaar voorwerk gepleegd door haar collega’s van Werken aan de Stad: “De quickscan, analyse en plan van aanpak waren al afgerond, dus ik kon meteen het project praktisch van de kant gaan trekken.” Doel was om Stokhasselt zelf een positieve identiteit te geven en voor de wijk binnen Tilburg een beter imago te verwerven.

Weer trots zijn op je wijk
“Het is een erg multiculturele samenleving, waar mensen niet trots op zijn. Door bewonersparticipatie en het stimuleren van ondernemerschap zie je de gezinnen weer in beweging komen. Zo hebben we een vrouwenstudio van de grond getrokken waar ondernemende vrouwen aan de slag kunnen en hebben we een eerste lijn naar de Brede School gecreëerd.”

Antilliaanse problematiek
Problemen met Antilliaanse jongeren worden nu ingestoken via de moeders: Mama Preocupa (bezorgde moeders). Deze vrouwen reflecteren via interactief wijktheater op zichzelf en hun rol in de opvoeding. “Jonge Turkse en Marokkaanse mannen stappen heel bewust uit het criminele circuit als ze een gezin willen gaan stichten. Maar Antilliaanse mannen ontwikkelen geen loyaliteit richting gezin en kinderen”, legt Diny uit. “Veel Antilliaanse moeders staan er alleen voor en hun criminele zoons vervallen telkens in dezelfde fouten. Tegen hun strenge moeders en oma’s zijn ze beleefd, maar ze vertellen niets over hun buitenactiviteiten. Met dit theaterstuk laten ze aan de jongeren zien wat het betekent om in een één-oudergezin kinderen op te voeden. Alleen de moeders kunnen het criminele gedrag van hun zoons doorbreken.”

In gesprek met Somaliërs
Diny vertelt over onbegrip in Stokhasselt tussen de Somaliërs en Nederlanders. “Somalische mannen zijn in hun land gewend samen tijdens uitgebreide gesprekken ‘qat’ te kauwen. Dat zijn takjes waarvan de blaadjes een licht verdovende werking hebben. Het ‘qatkauwen’ is in Somalië een sociale en bindende aangelegenheid. Qat val hier niet onder de opiumwet en is dus ook niet verboden. In Stokhasselt geeft het handelen in qat op straat en vanuit de bergingen van de complexen al sinds 2001 veel overlast voor de omgeving. In gesprekken met de Somaliërs kwam ik erachter hoe belangrijk het ritueel voor deze mensen is. Samen met de zelforganisatie van de Somaliërs, gemeente en corporatie hebben we gezocht naar een geschikte gebruikersruimte waar geen overlast uit voort kan komen en waar we direct hulpvragen kunnen beantwoorden.”

Zomerfestival en cultuur
Het winkelgebied Verdiplein had een slecht imago. Sinds 2007 is het Verdiplein echter elke zomer the place to be voor alle pareltjes van Stokhasselt tijdens het Zomerfestival ‘Trots op Stokhasselt’. Het floormanagement oefent daar transitiebeheer uit en helpt het plein met bewonersparticipatie bij o.a. Het Zomerfestival aan een ander imago. Diny Polwijk: “Tientallen vrijwillige bewoners helpen nu bij het rappen, schilderen, poëzie, toneel, dans en zang, en volksvertellingen uit verschillende culturen. Ze mogen er trots op zijn! Nu ook de Brede School een steeds betere verbinding met de wijk legt, er gezamenlijk winterfeesten worden georganiseerd, het winkelplein fysiek is opgepimpt, zie je het beeld van de wijk langzaam maar zeker de goede kant op kantelen.”

Bedrijvige moeders
Om de koopkracht in de wijk te bevorderen en mensen een nieuwe richting in hun leven te laten inslaan, wordt o.a. ingezet op het speerpunt ‘Ieder huishouden één inkomen uit werk’. Diny: “De moeders die we hebben leren kennen en die graag hun eigen bedrijf willen oprichten, worden nu geholpen aan een ruimte op een klein bedrijventerrein aan de rand van de wijk. We vragen de woningcorporatie en gemeente om dat ‘om niet’ beschikbaar te stellen. Veel vrouwen uit andere culturen zijn van huis uit goede ondernemers. Die willen we op verschillende manieren ondersteunen. Dat zijn meteen weer goede voorbeelden voor hun zonen en dochters.”

Wat is de echte kwestie?
“Het bijzondere om te werken als floormanager is dat je gevraagd en ongevraagd kritisch mag en móet zijn over de effectiviteit van de inzet in de wijk”, stelt Diny. “De kennis daarover haal je als floormanager ‘van de straat’, niet vanachter je beeldscherm. Het sterke van WadS is dat er wordt gezocht naar de échte kwestie van de wijk en welke oplossingsmachine moet worden ingezet.”